.jpg)
.jpg)
Stało się. W piątek (15 maja) w Centrum Ludwika Zamenhofa w Białymstoku otwarta została wystawa „Wywoływanie pamięci”, na której oglądać można portrety moich osiemnastu rozmówców i rozmówczyń, których historie nagrywałem w ciągu ostatnich 20 lat. Zdjęć jest dwa razy tyle, bo niektóre osoby mają więcej niż jeden portret. Całości towarzyszą krótkie wydrukowane fragmenty wybrane przeze mnie z relacji. To było nie lada wyzwaniem, bo jak tu wybrać trzy akapity z nagrania, które trwa łącznie, na przykład, 19 godzin. W nagrywanych historiach często nieoczywiste momenty opowieści wydają się mówić najwięcej. Takie starałem się teraz wydobyć.
Obok fragmentów oglądający znajdą QR-kody prowadzące na stronę, gdzie można ich posłuchać w postaci źródłowej, czyli dźwiękowej. Gorąco do tego zachęcam, bo nic poza głosem nie jest w stanie oddać żywej mowy bohaterów i bohaterek tej wystawy. Na stronie można także przeczytać biogramy sportretowanych.
Dla mnie nie jest to po prostu wystawa portretów, nie czułem się nigdy fotografem. Punktem wyjścia są spotkania i rozmowy. Z częścią sportretowanych osób znajomości trwały i były dla mnie bardzo ważne. Nie mam wątpliwości, że gdyby nie wysłuchane przez lata historie, byłbym dzisiaj kimś innym. Zdjęcia świadomie zacząłem robić około 2009 roku. Wielu naświetlonych negatywów przez lata nawet nie zeskanowałem. Praca nad wystawą stanowiła dobry pretekst, by nadrobić zaległości. Lubię fotografować, ale robiąc te zdjęcia nie myślałem o tym, że doczekam się możliwości pokazania części z nich w formie wystawy. Chodziło po prostu o to, by głos nagranych osób nie pozostał w archiwum sam i miał konkretną twarz rozmówcy lub rozmówczyni.
Bardzo dziękuję Mariuszowi Bieciukowi z Centrum Ludwika Zamenhofa, kuratorowi tej wystawy, za nieoczekiwany telefon sprzed roku: „Pomyślałem, że zrobimy wystawę twoich zdjęć”. Zaniemówiłem wtedy po raz pierwszy słysząc, że ktoś uznał moje zdjęcia za warte pokazania. W piątek podczas otwarcia zaniemówiłem po raz kolejny, podziwiając finalny efekt i patrząc na wszystkich, którzy przyszli.
Bardzo dziękuję za piękną aranżację wystawy Izabeli Daniłowicz, a za pomoc związaną z jej organizacją Małgosi Smreczak.
Czynna będzie do 28 czerwca. Zapraszam do Białegostoku.
