Wynikanie

Grzyby

Most

Ania

Nie tak miało być. Planowaliśmy powtórkę wizyty w poszerzonym składzie... Mam nadzieję, że ostatnim razem, gdy byłem u Ciebie z Jarkiem, jednak nas słyszałaś. Wybacz, że tak nudziliśmy Ci nad uchem. Mieliśmy jednak pewność, że nam tego nie poczytasz. Na Twoją życzliwość można było przecież niezawodnie liczyć. Dziękuję za te wszystkie spotkania.     

Dyskretny urok garażu

Tęsknota za domem dla samochodu najczęściej oznacza u nas estetyczną zgubę. Jednego właścicielom tej "małej architektury" nie można odmówić – determinacji.

Ciocia Wacia (1925-2019)

Mimo że nie byliśmy spokrewnieni (a nawet spowinowaceni), nigdy nie myśleliśmy o niej z Ju inaczej niż o cioci - a dokładnie "cioci Waci". Humor i swada, wybuchy charakterystycznego śmiechu, pośpieszna mowa były jej znakami rozpoznawczymi. Radość - zaraźliwa. We wdzięcznym wspomnieniu zostaną spotkania u niej z kanapeczkami, ale i zawsze czymś mocniejszym dla kurażu. Szkoda, że już tak dawno był ten - jak się teraz okazało - ostatni raz. Jako temat zawsze wracał "Parasol" oraz Powstanie Warszawskie. Z ekscytacją, dumą, lecz nie z patosem, opowiadała o sobie tam i wtedy. Bez Ciebie będzie tu smutniej ciociu Waciu. 

Wołga nad Wartą

Tramwaj wodny

Melanż czyli kolaż

Drzewa trudne

Whitestock

Thorgal

Henryk Mittelstaedt (1936–2019)

Henio uciekł z Polski przez "zieloną granicę" z mamą i siostrą po zakończeniu wojny, by połączyć się z tatą, który wyszedł z ZSRR z Armią Andersa. Po dwóch latach pobytu w Wielkiej Brytanii, w 1948 roku, trafili do Buenos Aires. Pokochał Argentynę, ale nie przestał kochać polskiej kultury. Był jednym z jej najskuteczniejszych ambasadorów. Pogodny, dobry człowiek. Jego odejście to strata ciężka do odrobienia. Żegnaj Heniu!

Domeczek

Dziesięć dni, jak nas tam już nie ma. A byliśmy nieprzerwanie przez ostatnie 13 lat. Łezka się kręci. Nie tylko na myśl o miejscu, ale i ludziach, którzy nas otaczali. A szczególnie dwóch osobach, dzięki którym to było w ogóle możliwe i tak mogło latami trwać. Mam nadzieję, że ten dług wdzięczności będziemy w przyszłości mogli spłacać wobec innych. Jak u Wańkowicza, chociaż na szczęście nie dokładnie jak u niego - żegnaj Domeczku. Niby był czas, by się przygotować na to pożegnanie. Ale, czy do takich zmian w ogóle można się zawczasu nastroić?

Ania

Trudno uwierzyć. Ścięcie z nóg. Żegnaj. Do zobaczenia.

Smunty pejzaż

Smutny ze względu na okoliczności. Zimę żegnać czas. 

Josef Koudelka

Piękne zdjęcie z serii "Gypsies". Ten oraz wiele świetnych książek innych autorów oglądać można do woli w czytelni Instytutu Fotografii Fort. Katalog dostępnych na miejscu publikacji można znaleźć tu.

J

Gdzie? - wiem. Kiedy? - nie jestem pewien.

Ukryty porządek

Mowa

Nie należy takich komunikatów zbywać uśmiechem. Albo wekslować na szaleństwo. Jak widać

– od słów do czynów bywa całkiem blisko. Niestety. Smutne. 

Majtki idealne

Myślę, że na zimę też idealne.

Design